خط خطی های شبانه

بیرونم سرحال و از توم یه داغون

دیگه نمیذارم تو مسیری پاداش

تا دنیا بیاد سمتم اگه که کار داشت

اووف چه دود غلیظی بود

تو مغزم حس کردم مریضی رو

اما میکشم ببینم اونقدر من آخرش

تا یا اون منو یا من خواهرش

من و یه جعبه سیگار وقتی که درو دیوار

همه ی شب تا صبح رفیق من بود

من بازم وایسادم دنیامو پاس دادم

با همه سختیاش به خم ابرو

قفلی زدم روی دود چراغ

خط صافه جای دوتا چشام

انگار سالهاست این اتاق خالی و راکدِ

هیچ صدایی نمیاد و کاملا ساکتِ

من یه چهرم حاجی با صدتا نقاب

تو نمیتونی ببینیش حتی به خواب

شبا فکرمو جوییدم و با غصه هام خوابیدم

اعتراف زندگی زیرت زاییدم